Bazı hikâyeler bir türküyle başlar,

bazıları bir fotoğrafla,

bazıları da bir el tutuşuyla…

Nisan’ın hikâyesi, dedesinin kütüphanesinde düşen bir fotoğrafla başlıyor.

Dokuma tezgâhlarının sesinden türkülere, küçük bir atölyeden büyüyen bir fabrikaya, aynı topraktan filizlenen iki ayrı hikâyenin izini sürüyor.

Bu kitap; emekle kurulan hayatları, kültürün taşıdığı sesi ve kuşaklar arasında elden ele geçen yârenliği anlatır.

Çünkü yâren bir enstrümandan önce bir dosttur.

Ve bazen bir çocuğun yolu, onu karanlıkta bile bırakmayan bir el sayesinde aydınlanır.